At Bokunun Türküsü

Bir at geçti az önce,
Bokunun latif kokusu,
Sabahın ilk nefesiyle ovaya yayıldı.
Ardında bıraktığı imzası gibi.

Ne gül ister ondan,
Ne lale, ne de menekşe;
Toprağa düşer sessizce,
Ama toprağın ruhu vardır,
Bilir onun kıymetini.

At boku rüzgârla konuşur,
Çimenlere hayat fısıldar.
Bir avuç samanın hatırası,
bir atın sıcaklığından kalma,
Kahverengi bir şiirdir o.

Gübre derler ona,
Oysa ne büyük hakaret!
O, toprağın sofrasına sunulmuş
Sessiz bir ziyafet.

Bir gün çiçek açar onun ardından,
Bir gün buğday başak verir,
Bir başka gün elma kızarır dalında.
Belki de kimse fark etmez,
O güzelliğin altında,
Bir atın mütevazı emeğini.

Sana bok diyenler utansın!
Sen ki saraylara girmedin,
Göğsüne madalyalar takmadın,
Ama toprağın kalbine girip sevindirdin.

Çünkü sen,
Hayatın en sade gerçeğisin.
Bir şey toprağa düşer,
Başka bir şey hayata döner.

Ve ben bugün,
Utanmadan, saklamadan söylüyorum.
At bokunun muhteşem kokusu,
Dünyanın bütün parfümlerinden,
Daha güzel, daha büyüleyici.
Şadan Köse