Adı Konmamış Şiir

Bir şiir düştü gönlüme,
Gecenin paslı kapısını yumruklayan.
Camlarda uykusuz ayak izleri vardı,
Saatler, duvara çarpıp duran kuşlar gibiydi.

Deli rüzgârlar esti içimde,
Eski bir trenin unutulmuş düdüğüyle,
Perdeler savruldu karanlığa,
Odamın köşelerinden çocukluğum üşüdü.

Sabaha kadar tırmaladı beni
Adı konmamış o yabani şiir.
Kalbimin kabuğunu kaldırıp,
içime gömülü aynaları kırdı bir bir.

Ve ben sustum…
Çünkü bazı şiirler konuşulmaz,
Yalnızca gecenin boynuna sarılır,
Ve insanın içinde sessizce kanar.
Şadan Köse